ความสัมพันธ์ของฉันกับแฟนก็ขาดลง

ฉันเสียใจ แต่ใจฉันมันสับสนเหลือเกิน

....

ความสัมพันธ์กับแว่นก็เป็นได้แค่เพียง ผู้หญิงที่ผ่านไปในชีวิตเขา

หลังจากที่เรามีอะไรกัน

เขาก็ห่างจากฉันออกไป เป็นเหมือนเมื่อก่อนนี่

....

ฉันเครียด จนไม่รู้จะระบายกับใคร

ไม่รู้จะอธิบายเรื่องแบบนี้ให้ใครฟัง

ฉันได้คุยกับเพื่อนสนิท ที่ฉันไว้ใจเขามากที่สุด

ฉันเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง

เราปรับทุกข์ด้วยการกินเหล้ากัน 2 วัน

และ...เรื่องที่ฉันไม่คาดคิดมันก็เกิดขึ้นอีกจนได้

ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้มีอะไรกัน

แต่สำหรับฉัน การกระทำของเขามันไม่ใช่แค่คำว่าเพื่อน

ฉันถูกเอาเปรียบ...จากคนที่ไว้ใจที่สุด

คนเราจะมีเพื่อนต่างเพศที่สนิทกันมากๆเลยไม่ได้หรือไง

จนถึงตอนนี้....ฉันจะทำยังไง

ฉันจะไว้ใจใครได้อีก

....

ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อ..อะไร

ฉันเหนื่อยเหลือเกิน เกินกว่าคำพูดใดๆจะอธิบายออกมาได้

สุดท้ายก็เหมือนคนเลว...ที่แม้แต่เพื่อนฉันยังจะมีอะไรด้วยเลย

ทำไมอะไรแบบนี้ต้องมาเกิดที่ฉัน

ฉันไปทำร้ายใครมาหนักหนามากเลยหรอ

ถึงเราจะไม่ได้เสียกัน..

แต่ความรู้สึกในฐานะคนที่ไว้ใจที่สุด มันมลายหายไปหมดแล้ว

ฉัน...ไม่มีแรงมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วจริงๆ

ฉันเดินทางมาจนถึงวันนี้

ความสัมพันธ์ของฉันกับกรเริ่มไม่มั่นคง เราทะเลาะกันอยู่เรื่อยๆ

สาเหตุน่ะเหรอ ไม่รู้สิ่ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ทั้งๆที่ตลอดมาที่เราคบกัน เราไม่เคยมีเรื่องทะเลาะกันใหญโตเท่ากับตอนนี้เลย

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี้ย

ฉันกับแว่นได้คุยกันแค่อาทิตย์เดียว

มันคืออาทิตย์ที่แฟนของแว่นไม่อยู่

หลังจากที่แฟนของเขากลับมา ฉันกับเขาก็กลับไปอยู่สถานะเพื่อนเหมือนเดิม

แล้วที่ผ่านมาล่ะ...วันนั้นล่ะ

ฉันฝันไปเหรอเนี้ย

มองๆดูแล้ว ฉันเริ่มเข้าใจแล้วล่ะ ว่าตัวเองเหมือนคนโง่คนหนึ่ง

เราจะคุยกัน ยิ้มให้กัน และกอดกันในตอนที่แฟนของเราทั้งสองไม่อยู่เท่านั้น

เวลาอื่น...เราก็จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สรุปแล้ว..ฉันเองก็ไม่ได้ต่างจาก ชู้ เหรอเนี้ย

เรื่องนี้ฉันเองไม่รู้จะปรึกษาใคร คงมีแต่บล๊อคนี้เท่านั้น ที่ฉันจะสามารถเล่าอะไรออกมาได้

ความคิดของฉันสับสน

ความสัมพันธ์ของฉันกับกรก็แย่ลงไปทุกวัน ฉันทำอะไรลงไปอีกแล้ว

ทั้งๆที่รู้ว่าเรื่องของฉันกับแว่นมันเป็นไปไม่ได้

อย่างมากก็แค่ความสุขชั่วคราว....เท่านั้นเอง

เขาจะรู้สึกแบบฉันมั้ยนะ

หรือว่าฉันหลงคิดอะไรไปคนเดียว เป็นแค่ของเล่นของเขาเท่านั้น

หลังจากนั้น แค่วันเดียว

ฉันกับแว่นนัดไปเที่ยวด้วยกัน ด้วยความที่เราจบกานแบบไม่ค่อยสวยงาม

ทำให้เราไม่ได้คุยหรือทักทายกัน เป็นเวลานานถึง 4 ปี

เมื่อเราได้มาคุยกันอีก ความทรงจำดีมันทะลักล้นออกมา

จนฉันรู้ตัวว่า คนนี้แหละ ถึงผ่านไปนานแค่ไหน

ฉันก็ไม่เคยลืมเขาจริงๆ

........................

ถึงตอนนั้นฉันกับกรไม่ค่อยได้คุยหรือเจอกันมาระยะหนึ่งแล้ว

เพราะเขาเองก็มีงานที่มหาลัย ไหนจะต้องสอบอีก

ตรงนี้หรือเปล่า มันถึงเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ ให้ฉันยิ่งคิดย้อนอดีตไปถึงเรื่องเก่าๆ

เรื่องที่ลืมไปแล้ว ความทรงจำที่เกิดขึ้น กลับมาชัดเจนในตัวของฉัน

...................................

และแน่นอน...การไปเที่ยวของเราครั้งนั้น จบลงที่เตียง...

..............................

ฉันผิดไหมที่ฉันรักเขา

ผิดไหมที่ทรยศคนที่รักฉันที่สุด

ผิดไหมที่ทำร้ายคนสองคนโดนที่เขาไม่รู้ตัวหรือระแวงใจ

ฉันทำอะไรลงไป....